Sporo czasu minęło, zanim odkryłam
lokatora i pozwoliłam, by przemówił przez moje ręce, skazane od tego momentu już
na zawsze na wojnę podjazdową z przyrządami do manicure’u. Szaro-brunatne ślady
gleby na łapach wygrywają, wgryzają się głęboko i trwale. Nic dziwnego, skoro
nałogowo biorę do ręki, rozgniatam i obwąchuję z zachwytem życiodajne grudki,
pachnące organiczno – mineralną wonią. Coś pomiędzy lasem w grzybowym sezonie a
podgrzanym w wiosennym słońcu polem uprawnym. Zapach ziemi – zew ogrodnika,
najcudniejszy na świecie. Co tam Chanel N°5, niech czeka na półce z innymi słabo używanymi
kosmetykami, wolę pachnieć i pielęgnować się wiatrem.
Co – nieco dostało mi się w
genach. Ojciec Mamy, zwany przez swoje dzieci Janem Bez Ziemi, nie zrealizował w
pełni swoich ogrodniczych marzeń. Z jakiegoś bliżej mi nie znanego powodu,
wbrew ciągotom do ziemi został nauczycielem; a ponieważ miał pecha najlepsze
lata swojego życia spędzić w podłych
stalinowskich czasach, kiedy nie-rolnik nie miał prawa ziemi posiadać, musiał
się zadowolić kilkoma zagonami pomidorów i ogórków na dzierżawionych
spłachetkach gruntu. W innych warunkach z pewnością byłby producentem rolnym
pełną gębą. Drugi mój Dziadek, Józef, pochodził z rodziny rolników, ale będąc
młodym chłopakiem postanowił zostać mieszczuchem i wyruszył do Krakowa szukać
szczęścia. No i znalazł, rozmnożył się
jak Pan Bóg przykazał i w wyniku tego urodziłam się jako Krakowianka. Wychowywałam
się zatem jako zwierzę miejskie, pośród tego betonowo-asfaltowego czegoś, co
bezlitośnie wypiera przyrodę.
Dopóki mój Tato nie wpadł na zbawienny pomysł
wzięcia w dzierżawę ogródka pracowniczego, dziadek mękę bezczynności na
emeryturze osładzał sobie nabywaniem nowych umiejętności, między innymi stał
się ekspertem w pieczeniu babki drożdżowej. Jego chuda postać krzątająca się w
damskim fartuszku po kuchni to jedno z najcieplejszych wspomnień mojego
dzieciństwa. Aż wreszcie nastała era Dziadka Działkowca. Na sześciu arach ziemi
położonej nie dalej jak dwa kilometry od Huty Lenina stworzył sobie azyl,
dzięki któremu pod koniec swojego życia był szczęśliwy.
![]() |
| Dziadek i mój braciszek na działce |
