poniedziałek, 28 maja 2012

Myślę, że ogród siedział we mnie od zawsze.



Sporo czasu minęło, zanim odkryłam lokatora i pozwoliłam, by przemówił przez moje ręce, skazane od tego momentu już na zawsze na wojnę podjazdową z przyrządami do manicure’u. Szaro-brunatne ślady gleby na łapach wygrywają, wgryzają się głęboko i trwale. Nic dziwnego, skoro nałogowo biorę do ręki, rozgniatam i obwąchuję z zachwytem życiodajne grudki, pachnące organiczno – mineralną wonią. Coś pomiędzy lasem w grzybowym sezonie a podgrzanym w wiosennym słońcu polem uprawnym. Zapach ziemi – zew ogrodnika, najcudniejszy na świecie. Co tam Chanel N°5, niech czeka na półce z innymi słabo używanymi kosmetykami, wolę pachnieć i pielęgnować się wiatrem.
Co – nieco dostało mi się w genach. Ojciec Mamy, zwany przez swoje dzieci Janem Bez Ziemi, nie zrealizował w pełni swoich ogrodniczych marzeń. Z jakiegoś bliżej mi nie znanego powodu, wbrew ciągotom do ziemi został nauczycielem; a ponieważ miał pecha najlepsze lata swojego życia  spędzić w podłych stalinowskich czasach, kiedy nie-rolnik nie miał prawa ziemi posiadać, musiał się zadowolić kilkoma zagonami pomidorów i ogórków na dzierżawionych spłachetkach gruntu. W innych warunkach z pewnością byłby producentem rolnym pełną gębą. Drugi mój Dziadek, Józef, pochodził z rodziny rolników, ale będąc młodym chłopakiem postanowił zostać mieszczuchem i wyruszył do Krakowa szukać szczęścia.  No i znalazł, rozmnożył się jak Pan Bóg przykazał i w wyniku tego urodziłam się jako Krakowianka. Wychowywałam się zatem jako zwierzę miejskie, pośród tego betonowo-asfaltowego czegoś, co bezlitośnie wypiera przyrodę.
 Dopóki mój Tato nie wpadł na zbawienny pomysł wzięcia w dzierżawę ogródka pracowniczego, dziadek mękę bezczynności na emeryturze osładzał sobie nabywaniem nowych umiejętności, między innymi stał się ekspertem w pieczeniu babki drożdżowej. Jego chuda postać krzątająca się w damskim fartuszku po kuchni to jedno z najcieplejszych wspomnień mojego dzieciństwa. Aż wreszcie nastała era Dziadka Działkowca. Na sześciu arach ziemi położonej nie dalej jak dwa kilometry od Huty Lenina stworzył sobie azyl, dzięki któremu pod koniec swojego życia był szczęśliwy.
Dziadek i mój braciszek na działce